Profesjonalna jednostka certyfikująca GQcert.com - oferujmy usługi z zakresu audytów i certyfikatów BRC, IFS i ISO 9001.
Zapraszamy na stronę firmy Minsbud specjalizującej się w sprzedaży materiałów hydraulicznych.

Zwierzę tworzące historię

Konina » Zwierzę tworzące historię

Ludy mówiące językiem praindoeuropejskim były niezwykle wojownicze i szybko rozszerzały obszar swojego bytowania. Na stary Kontynent dotarły pod koniec II tysiąclecia p.n.e. do Renu, obejmując swoim zasięgiem Skandynawię i Półwysep Bałkański. Po przekroczeniu cieśniny Bosforu i Dardaneli szczepy pasterskie zawojowały Azję Mniejszą, docierając do Babilonu. Drugi ich odłam powędrował jeszcze dalej na wschód, zatrzymując się na chińskiej prowincji Konsu.

Jak możliwa była tak silna ekspansja w czasach przedhistorycznych? Wszystkie indoeuropejskie szczepy wiodły ze sobą ciągnięte przez konie zaprzęgi. Były to przede wszystkim dwukołowe wozy bojowe, siejące postrach wśród przeciwników. Rywale nie zasypiają jednak gruszek w popiele - zdobycze wojenne pozwalają na rozprzestrzenienie się hodowli konia. Wkrótce pojawia się na Ukrainie, Asyryjczycy zaś zapoznają się z nim zaraz po panowaniu Hammurabiego, nazywając go „osłem gór wschodnich".

Koń wkrótce dociera do Egiptu. Co prawda, pasterze z Europy środkowej dają sobie łatwo radę z doskonale wyszkoloną piechotą faraonów, ale oddziały dosiadające onagrów, czyli azjatyckich pół- osłów, proszę o zaopatrzenie ich w szybsze i odporniejsze na trudy wierzchowce. Nic też dziwnego, że hodowla koni rozwinęła się nad Nilem bujnie, czego dowodem jest inskrypcja króla Salomona (koniec X w. p.n.e.), który sprowadzał z Egiptu konie, płacąc za nie niebagatelną sumę 150 szekli (połowa ceny za dzisiejsze konie wierzchowe wysokiej klasy). W starożytnym Egipcie konie używane były do boju, polowań i wyścigów do transportu służyły osły i onagry.

Hodowla konia rozwija się również bujnie na terenie Azji Mniejszej. W 1350 r. p.n.e. na dworze króla hetyckiego zostaje opublikowany pierwszy na świecie podręcznik trenowania koni. Obejmuje on sposoby karmienia (wzmianka o zadawaniu soli!), mycia, kąpania, podając sposoby urządzania stajni, a także udzielając wskazówek treningowych dla dwukołowych wozów wyścigowych. Podobny podręcznik pochodzi z XIII w. p.n.e. z Aszur i zawiera przepisy treningowe, rodzaje chodów konia, dane dotyczące karmienia i pielęgnowania. Pojawia się też „podręcznik weterynaryjny", opisujący poszczególne, znane wówczas jednostki chorobowe, oraz sposoby ich leczenia, przede wszystkim przez podawanie roślin, owoców i ziół.

W Babilonie nastąpiło także rozszerzenie funkcji, jakie spełniał koń. Około 1100 r. p.n.e. pojawiają się konie wierzchowe. Początkowo służą one jedynie harcownikom uzbrojonym w oszczepy i łuki po wprowadzeniu strzemion umożliwiających silny dosiad jeźdźca, przewożą wojowników wyposażonych we włócznie. Znane powiedzenie mówi: „Koń - zwierzęciem tworzącym historię". Widząc, jakimi drogami biegło udomowienie Equuax caballus, trudno nie przyznać racji temu twierdzeniu.